Rezeki tu Allah bagi. Selalu aku rasa rezeki tu milik aku. Sebab aku dah penat usaha kerja siang malam belajar sana sini nak bagi ilmu bertambah supaya nanti rezeki murah.
Rupanya aku lupa. Allah bagi rezeki untuk kongsi dengan manusia.
Aku tak lupa keluarga. Aku tak lupa kawan. Ada rezeki lebih aku kongsi dengan mereka. Aku bagi duit lebih. Aku belanja makan. Aku tolong. Tapi aku lupa orang lain. Bukan kawan. Bukan rakan. Apa lagi keluarga.
Orang minta duit je aku marah. Aku rasa macam orang tu menipu. Pura- pura susah. Nak cekup duit orang lain cara mudah.
Malam semalam aku buka puasa kat Alamanda. Lepas berbuka tu aku parking kat luar sebab nak tunggu kawan sebelum balik. Datang seorang pekerja. Pegawal. Berdiri tepi kereta. Borak borak.
Aku senyum. Cakap tunggu kawan. Tak lama. Dia senyum. Dia cakap okay. Bolah parking.
Percakapan tak berapa jelas. Aku dengar dia cakap pepsi. Lepas tu kfc. Aku dengar dia ulang-ulang. Rupanya dia minta aku belanja dia makan.
Darah aku naik. Ni semacam plak. Dia cakap kalo tak belanja 3 ringgit atau 5 ringgit. Aku marah. Aku tunjuk muka tak puas hati. Aku tunjuk aku marah.
Aku start kereta terus blah.
Muka dia kesian.
Masa balik aku asyik terfikir. Kenapa nak minta. Kenapa sampai nak orang belanja. Kenapa nak orang kasi semua. Ya Allah, Aku lupa Allah suruh kongsi. Allah uji rezeki doa bagi kat aku. Allah bagi lebih supaya aku boleh tolong orang lain. Tapi aku kalah.
Aku rasa dia penat. Jaga luar bangunan. Berdiri dari petang. Mungkin tak makan lagi. Haus pun ada. Duit gaji tak seberapa. Kalau aku bagi 5 ringgit. Apa la sangat kat aku. Tali kat dia mungkin besa nilai.
Ya Allah. Aku sedih hati. Bulan puasa pun aku begini. Hati ini makin jahat.
No comments :
Post a Comment